Over stotteren bestaan veel misvattingen. Goedbedoeld, maar vaak maken ze het net moeilijker voor wie stottert. We zetten de vier meest gehoorde op een rij.
Wegkijken van de persoon die stottert helpt
Vaak meent de luisteraar dat het beter is dat je iemand die stottert beter niet aankijkt, om zo de persoon die stottert niet extra zenuwachtig te maken. Maar zo bouw je juist extra spanning op.
Stotteren uit onzekerheid
Mensen die stotteren worden soms aanzien als zenuwachtig, onzeker, stil of verlegen en als gevolg van deze persoonlijkheidskenmerken zouden ze gaan stotteren. Maar het is juist andersom. Het stotteren heeft hun karakter beïnvloed. Doordat praten moeilijker verloopt, gaan ze steeds minder praten. Hierdoor kan het lijken alsof ze niets te vertellen hebben, terwijl ze eigenlijk heel veel willen zeggen. Ze durven het alleen niet altijd. Heel frustrerend!
Stotteren is alleen wat je hoort (herhalingen, verlengingen en blokkeringen)
De meeste mensen herkennen stotteren enkel aan de uiterlijke kenmerken; de herhalingen, verlengingen of blokkeringen. De impact van het stotteren, zoals doen alsof je even niet meer weet wat je wil gaan zeggen, vlug een ander woord bedenken, de zin veranderen, stopwoorden gebruiken om zo meer tijd te winnen, constant met je manier van praten bezig zijn, de angst-, schaamte- en frustratiegevoelens tijdens spreeksituaties,… wordt meestal niet als stotteren herkend, terwijl dit weldegelijk ook een belangrijke rol speelt bij het stotteren.
Opvoeding veroorzaakt het stotteren
Nog een veel gehoorde misvatting is dat de opvoeding het stotteren zou veroorzaken. Ouders hebben helemaal geen schuld aan het stotteren van hun kind. Wel kunnen sterk emotionele of bestraffende reactie van de ouders of omgeving op het onvloeiend spreken, de ontwikkeling van dit stotteren negatief beïnvloeden. De non-verbale tekenen die bezorgdheid of irritatie met zich meebrengen, zouden het kind het gevoel kunnen geven dat het iets fout doet en zo de spanning en bijgevolg ook de kans op stotteren vergroten. Het is dus belangrijk om ervoor te zorgen dat er geen negatieve sfeer rond het spreken van het kind heerst. Als de ouders er geen groter probleem van maken, is er meer kans dat het kind dat ook niet zal doen.